Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ!

Το 1979 στον Ιερό Ναό Αγίου Κωνσταντίνου Πειραιώς, έγινε Θεία Λειτουργία ανήμερα της μνήμης του Αγίου Νεκταρίου. Λειτουργούσε ένας ιερεύς με τον διάκονο του Ναού. Στο τέλος είπαν το 
<Δι' ευχών>, μοίρασαν το Αντίδωρο, έφυγε όλος ο κόσμος. Ο Ιερεύς, ώσπου να καταλύση, να διπλώση τα άμφια, κλπ. άργησε λίγο, καθώς και ο διάκονος. Τελικά, βγήκαν απ' το Ναό. Τους περίμενε έξω στην πόρτα, όλο αγωνία μια γνωστή τους ευσεβείς χριστιανή.
- Τι κάνεις εδώ, τι περιμένεις; τη ρωτσε ο ιερεύς.
- Περιμένω να βγει ο Δεσπότης, που λειτουργούσε μαζί σας, για να πάρω την ευχή του. Το θέλω πολύ. Που είναι; Μα. παπά μου, έλαμπε ολόκληρος! Άστραφτε!
Κοκάλωσε ο ιερεύς! Αλλά ευτυχώς με ευστροφία εκείνη την ώρα της απάντησε:
- Ω, έχει ώρα, καημένη, που έφυγε απ' την πλαϊνή πόρτα του Ιερού! Και η γυναίκα φεύγοντας σταυροκοπιώταν συνέχεια κι έλεγε:
"Κύριε Ελέησον ! Κύριε Ελέησον! Κύριε Ελέησον! Μα τι Δεσπότης ήταν αυτός!"

Απο το βιβλίο: "Εμπειρίες κατα την Θεία Λεθτουργία" από http://xristianoss.blogspot.gr/

ο Αμελής Ιερέας

Ένας Ιερεύς ηλικίας περίπου 35 με 40 ετών, ήταν αμελής στα καθήκοντά του και στα πρωινά και στα βραδυνά και προπαντώς στην Θεία Λειτουργία. Άρχισε έτσι σιγά σιγά να ξεπέφτει ψυχικά. Μια φορά στην Θεία Λειτουργία, στον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, άρχισε να χασμουριέται. Σταμάτησε τις ευχές και χασμουριόταν. Τότε δέστηκε ένα ράπισμα δυνατό στο πρόσωπο, ο θόρυβος όμως ακούστηκε και μια φωνή αυστηρή να του λέει:
- Ε, φτάνει πια! Όλο θα κοιμάσαι; Φρόντισε την αιμορραγία της ψυχής σου να την σταματήσεις!
Το μάγουλό του ήταν για μέρες κατακόκκινο με φανερές τις δαχτυλιές επάνω.
Η λέξη "αιμοραγία' του έφερνε συχνά στο νου και στην καρδιά την αιμορρούσα γυναίκα (την μετέπειτα Αγία Βερονίκη) και από τότε κάθε μέρα διάβαζε το αντίστοιχο Ευαγγελικό χωρίο. Απέκτησε τον ίδιο φόβο, όπως η αιμορρούσα, η οποία τρέμοντας ακούμπησε το χέρι της στην άκρη του χιτώνος του Κυρίου, "και παραχρήμα έστι η ρύσις του αίματος αυτης". Λειτουργούσε πλέον ο ιερεύς εκείνος, σαν να ήταν η τελευταία του Θεία Λειτουργία.

Από το βιβλίο: Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΑΜΦΙΩΝ

Σ' ένα χωριό ένας απλός άνθρωπος επόθησε να δει πως του πάνε τα Ιερά Άμφια του ιερέως του χωριού, τον οποίο "ζήλευε", όταν τον έβλεπε ολόλαμπρο να ιερουργεί. Έτσι κάποιο πρωινό που έλειπε ο παπάς, μπήκε κρυφά στην Εκκλησία και ντύθηκε τα ιερατικά άμφια. Τι σκεφτόταν όταν φορούσε τα άμφια, δεν γνωρίζουμε. Εκείνο όμως που έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν ότι, όταν προσπάθησε να τα βγάλει, διαπίστωσε τρομαγμένος ότι δεν έβγαιναν απο πάνω του!

Άρχισε να φωνάζει, να καλεί σε βοήθεια. Έτρεξε κόσμος πολύς. Προσπάθησαν αρκετοί να του βγάλουν τα άμφια, αλλά μάταια. Τα άμφια δεν ξεκολλούσαν από πάνω του με κανέναν τρόπο.

Ήρθε όμως και ο παπάς και του τα έβγαλε με τάξη, με ευπρέπεια, ιερατικά, ευλογώντας και προσευχόμενος.

Αναδημοσίευση απο Ωφελήματα Ψυχής από το βιβλίο: Εμπειρίες κατά την Θ. Λειτουργία.

Έφαγε και την Σαύρα...!!!

Κάποτε, σ' ένα χωριό, λειτουργούσε ένας ευλαβής ιερεύς σ' ένα παλαιό ξωκκλήσι, πολύ χαμηλοτάβανο. Είπε: "Τας θύρας, τας θύρας εν σοφία πρόσχωμεν" πήρε στα χέρια το ιερό Κάλυμμα του "Αέρα" και άρχισε να το κινεί πάνω από τα Τίμια Δώρα, ενώ ο ψάλτης έλεγε το "Πιστεύω".
Ξαφνικά από το ταβάνι του Ιερού Βήματος, που ήταν χαμηλό, έπεσε μία σαύρα..Και που έπεσε; Που λέτε; Μέσα στο Άγιο Ποτήριο!!!! Η σαύρα πνίγηκε. Ατάραχος όμως ο παππούλη αυτός συνέχισε τη Θεία Λειτουργία, σαν να μη συνέβη τίποτε!!
Κοινώνησε αυτός, κοινώνησε και δυο - τρεις χριστιανούς, οι οποίοι τελούσαν και τη Θεία Λειτουργία στο εξωκλήσι και στο τέλος..-Δόξα στο όνομά Σου, Κύριε! Δόξα στην πίστη εκείνου του ανώνυμου Ιερέως! κατέλυσε την Θεία Κοινωνία, τρώγοντας και την σαύρα! Μάλιστα! Έφαγε την σαύρα, που είχε ποτιστεί όμως με το Αίμα του Θεανθρώπου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού...
Πώς να μην θαυμάσεις αυτήν του είδους την πίστη! Πως να μην υποκλιθείς μπροστά στην ευλάβεια ενός τέτοιου λειτουργού Ιερέως! 
Ολοζώντανο το θαύμα ! Και μετά μας λένε ότι μεταδίδονται μικρόβια! Πως να μην γονατίσεις και ν' ασπασθείς τα πόδια του ανώνυμους αυτού ιερέως, που ομολόγησε τόσο άφοβα και με τόσο ζωντανή πράξη την πίστη του προς τον Χριστό κατά την φρικτή Κατάλυση της Θεία Κοινωνίας, εκείνης της αξέχαστης γι' αυτόν Θείας Λειτουργίας.

Αναδημοσίευση από Ωφελήματα, από το βιβλίο : Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία.

Το Άγιο Πνεύμα δεν κατεβαίνει....Συγχωρέστε με...

Όταν ήμουν νέος, τελειόφοιτος του τότε γυμνασίου, υπηρετώντας ακόμα όλως ανάξιος στο Ιερό Βήμα του Ιερού Ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου Δράμας, ο τότε εφημέριος πατήρ Θεόδωρος, μου διηγήθηκε ότι πριν το 1920 είχε γνωρίσει στη Μικρά Ασία έναν ευλαβέστατο Ιερέα, ο οποίος δεν έκαμε ποτέ τον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, εάν προηγουμένως δεν έβλεπε ένα λευκότατο, αστραφτερό περιστέρι, λουσμένο σε άπλετο λευκό φως, να έρχεται και να στέκεται ακίνητο πάνω στα Τίμια Δώρα. Μετά τον Καθαγιασμό περίμενε για λίγες στιγμές, ώσπου να δει να αστράφτει το Άγιο Βήμα και το περιστέρι να εξαφανίζεται.
Κάποτε, δεν ήρθε το περιστέρι...Κι εκείνος το περίμενε...Και μαζί του περίμενε κι όλο το χωριό, γιατί ήταν Χριστούγεννα.
Η ώρα περνούσε και ο ευλαβείς εκείνος Ιερέας δεν αποφάσιζε να κάνει την Μεταβολή, διότι δεν ήξερε άλλον τρόπο! Αυτόν γνώριζε, αυτόν ζούσε! Κάθε φορά που ήταν να γίνει η Μεταβολή και Καθαγιασμός των Τιμίων Δώρων, ερχόταν το πάλλευκο αυτό περιστέρι. Και άρχισε να κλαίει.... 
Τότε, βγήκε στην ωραία Πύλη και είπε στο εκκλησίασμα:
- Το Άγιο Πνεύμα δεν κατεβαίνει.... Συγχωρέστε με συγχωριανοί μου, γιατί είμαι αμαρτωλός! Συγχωρέστε με, συγχωρέστε με... εγώ θα περιμένω....
Τι να έκανε το χωριό περίμενε και εκείνο.
Σε λίγο είδε ο Ιερέας το περιστέρι, σαν αστραπή να κατέρχεται από τον τρούλο της Εκκλησίας και να στέκεται όπως πάντα, πάνω από τα Τίμια Δώρα...όλο Φως, όλο Δόξα !!!
Και ο άγιος εκείνος παππούλης είπε:
- Ήλθε! Και γύρισε με απλότητα , έκαμε τον Καθαγιασμό και συνέχισε τη Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία.

Αναδημοσίευση από Ωφελήματα, από το βιβλίο : Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία.

Και τα πουλιά τον άκουγαν....

Ζούσε σε ένα μοναστήρι της Ρουμανίας, ένας κεχαριτωμένος ιερεύς, ο πατήρ Μηνάς, ο μετέπειτα Όσιος Μηνάς. Αυτός, μετά τη Θεία Λειτουργία, για να ξεκουραστεί, έβγαινε στο δάσος, διότι το μοναστήρι ήταν μέσα στα δάση, κι εκεί έψελνε και δοξολογούσε τον Θεό με αναστάσιμα τροπάρια και με πολλά άλλα.
Τότε μαζεύονταν τα πουλιά του δάσους γύρω του: στο κεφαλάκι του, στους ώμους του, στα χέρια του, αυτός δε τρυφερά τα χάιδευε. Τις περισσότερες φορές όταν ο πατήρ Μηνάς έψελνε, τα πουλιά βουβαίνονταν και τον άκουγαν.
Επειδή οι λειτουργίες άρχιζαν νύχτα και τελείωναν με το χάραμα, ώσπου να κάνει Κατάλυση και να ξεντυθεί, ξημέρωνε, έβγαινε ο ήλιος κι έτσι έβγαινε έξω πρωί πρωί μέσα στο δάσος και χαιρόταν τη φύση και την παρουσία των πουλιών. Κι εκεί όλου μαζί αινούσαν και δοξολογούσαν τον Θεό.
Παρατηρήθηκε, λοιπόν, στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ότι, όταν είχαν πανηγυρική Θεία Λειτουργία και αργούσε να τελειώσει και μάλιστα αργούσε πολύ μετά την ανατολή του ηλίου, τα πουλιά μαζεύονταν πάνω στην εκκλησία!
Την ώρα της Μεταβολής των Τιμίων Δώρων, που ο ιερεύς έλεγε "τα Σα εκ των Σων", τότε όλα τα πουλιά πάνω στην εκκλησία βουβαίνονταν! Και στο "Εξαιρέτως της Παναγίας, Αχράντου...." στα ρουμανικά βέβαια, και ενώ η χορωδία έψαλλε το "Άξιον εστί ...", τότε πάλι τα πουλιά άρχιζαν να κελαηδούν!

Αναδημοσίευση από Ωφελήματα, από το βιβλίο : "Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία".

Είδε και άγγιξε το Πανάγιο Αίμα του Κυρίου.

Το μεγαλύτερο θαύμα που του πρόσφερε ο Θεός, έγινε το πρωί της 22 Νοεμβρίου του 1975. Συγκλονίστηκε τόσο πολύ από το θαύμα αυτό, ώστε αμέσως μετά το κατέγραψε σε ένα σημείωμα, το οποίο βρήκαμε μετά την κοίμησή του σ' ένα τετράδιό του.Το σημείωμα αρχίζει με την παραπάνω ημερομηνία και περιλαμβάνει ακριβώς τα εξής: "Την 22 Νοεμβρίου, ημέρα Σάββατο, το πρωί, εις την Αγία Προσκομιδήν, μετά την μνημόνευση και εν ώρα που θα καλύψω τα Άγια Δώρα, είδα ζωντανά - και εν αγιότητι ομολογώ -  ένα κομμάτι Αίμα στεγνό, που το άγγιξα και στο δάχτυλό μου. Πάνω στο δάχτυλό μου έμεινε το Αίμα! Φωνάζω τον αδελφό της Ιεράς Μονής, τον μοναχό πατέρα Σεραφείμ, του είπα την υπόθεση και μου είπε: Εμείς πάτερ, δεν βλέπουμε τίποτα, αλλά είδες τι είναι; Και εγώ απάντησα ότι πιστεύω και προσκυνώ ότι είναι ο ίδιος ο Θεός παρών. Είπα τρεις φορές <<Κύριε Ελέησον. Κύριε Ελέησον. Κύριε Ελέησον>>.


Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος.

Αναδημοσίευση από Ωφελήματα από το βιβλίο: Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία.

Ο Άγιος Ονούφριος που συνομιλούσε με το βρέφος Ιησούς....

Υπάρχει ένα θαυμάσιο γεγονός από τη ζωή του Αγίου Ονουφρίου, τον οποίο εορτάζει η εκκλησία μας στις 12 Ιουνίου. 

Όταν ήταν πολύ μικρός, μπήκε σ' ένα κοινόβιο, άγνωστο πως. Μεγάλος ανεχώρησε για την έρημο, όπου έζησε 60 χρόνια χωρίς να δει ποτέ άνθρωπο. 

Ήταν γυμνός, αλλά ολόκληρο το σώμα του επικαλύπτετε από την μακρυά γενειάδα του, που έφθανε μέχρι το έδαφος, καθώς και από τα μαλλιά του και τις μεγάλες τρίχες του όλου σώματος.

Τον μεγάλο αυτό Άγιο τον ανακάλυψε ο Όσιος Παφνούτιος, στον οποίο διηγήθη τα της οσιακής και ερημικής ζωής του. 

Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής:

Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες. Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα....Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν.

- Κάποιο ζωάκι θα ταΐζει σκέφτηκε.

Αυτό συνεχίστηκε για καμιά εβδομάδα.

- Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά που του δίνω.

Πράγματι,τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο Καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα. 

Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ' αυτά που είδε, γούρλωσαν τα μάτια του... Ο μικρός κουβέντιαζε με το βρέφος Ιησούς, που ευρίσκετο στην αγκαλιά της Θεοτόκου, στην εικόνα του Τέμπλου!

-Σου έφερα και σήμερα ψωμάκι, έλεγε στον Χριστούλη, μια και δε Σε ταΐζει κανείς...ούτε και η μαμά Σου...

Και άπλωσε το χέρι και Του έδωσε μια φέτα ψωμί..

Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικ΄να, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί και όπως μάζεψε το χεράκι του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίστηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα.

Ευθύς αμέσως ο τραπεζάρης, με την ψυχή γεμάτη έκπληξη και δέος,έτρεξε στον Ηγούμενο και του διηγήθηκε τι συνέβη. Τότε ο Ηγούμενος του έδωσε εντολή να μην δώσουν του παιδιού καθόλου ψωμί, αλλά όταν παρακλητικά θα ζητούσε, να του λέγουν:

- Να πας να ζητήσεις και να σου δώσει ψωμί Εκείνος, τον οποίον μέχρι χθες εσύ τάιζες.

Την επομένη ημέρα, βλέποντας ο μικρός Ονούφριος ότι δεν του δίδουν ψωμί και τον στέλνουν να ζητήσει από Εκείνον, που μέχρι τότε έτρεφε, έτρεξε αμέσως στην Εκκλησία και πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα είπε στον Χριστούλη:

- Χριστούλη μου, δεν μου δίνουν ψωμάκι και μου είπαν να Σου πω να μου δώσεις από το δικό Σου. Τώρα, που θα το βρεις Εσύ, δέν ξέρω! Και ω του θαύματος! άπλωσε το μικρό Του χεράκι το βρέφος Ιησούς από την αγκάλη της Παναγίας Μητρός Του, και του έδωσε ένα τεράστιο ψωμί, τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσε να το σηκώσει! Μοσχομύριζε δε τόσο πολύ, που το ουράνιο αυτό άρωμα απλώθηκε όχι μόνο μέσα στον Ναό, αλλά και σ' όλο το μοναστήρι και στον γύρω τόπο. 

Έκπληκτοι και έκθαμβοι οι μοναχοί από τα γενόμενα, είδαν τον πενταετή Ονούφριο να βγάζει τον τεράστιο αυτό άρτο έξω, μετά πολλού-πολλού κόπου. Έτρεξαν δύο μοναχοί να βοηθήσουν, αλλά ήταν πολύ βαρύς! Για πολλές ημέρες έτρωγαν, έτρωγαν, χόρταιναν, αλλά ο ουράνιος άρτος ήταν και παρέμενε αδαπάνητος. Είναι αυτό, που έχει βεβαιωτικά η Εκκλησία μας στη Θεία Λατρεία: " Ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος".

Από τότε ευλαβούντο πολύ τον μικρό Ονούφριο, διότι εγνώριζαν πλέον ότι με την αύξηση της ηλικίας του θα αυξάνετο και η αγιότης του. Θα εγίνετο ένας μεγάλος Άγιος όπως και έγινε.

Από τέτοιον όμοιο ουράνιο άρτο ετρέφετο ο Άγιος Ονούφριος, όταν για εξήντα ολόκληρα χρόνια ζούσε στην έρημο.

Αναδημοσίευση απο Ωφελήματα από το βιβλίο: Εμπειρίες κατα την Θεία Λειτουργία.

Απο μία επιστολή....

Κάποιος ιερέας, όχι με τόσο θερμή πίστη, σε κάποια Θεία Λειτουργία, συνέστειλε τα Άγια και έριξε όλες τις Μερίδες από τον Άγιο Δίσκο μέσα στο Άγιο Ποτήριο με τη Μουσα. Φαίνεται λοιπόν ότι είχαν τα δάχτυλά του "πιτσιλιστή" από το Αίμα του Κυρίου, όταν έριχνε τις μερίδες του Σώματος Του μέσα στο Άγιο Ποτήριο. Αφηρημένα λίγο και αδιάφορα σκούπισε τα χέρια του πάνω στο φαιλόνι του.
Είναι γνωστό ότι κανονικά ο ιερεύς πρέπει να σκουπίζει πολύ καλά και προσεκτικά τα χέρια του με το Μάκτρο, κατόπιν να τα πλένει στο χωνευτήρι και τότε πλέον να ακολουθεί η Θεία Κοινωνία των πιστών.
Όταν πήρε στα χέρια του ο ιερεύς το Άγιο Ποτήριο και γύρισε στον κόσμο να πει : "Μετά φόβου Θεού...." όλοι έντρομοι είδαν αίμα επάνω στο φαιλόνι του, εκεί που είχε σκουπίσει τα χέρια του!!
Φώναξε ο κόσμος έκπληκτος. Εκείνος γύρισε πίσω, έβαλε έντρομος το Άγιο Ποτήριο άνω στην Αγία Τράπεζα και σαν χαμένος δεν ήξερε τι να κάνει. Έβγαλε το φαιλόνι και το κρέμασε κάπου μέσα στο Άγιο Βήμα. 
Για πολλές πολλές ημέρες τα αίματα ήταν πάνω στο φαιλ΄νι, αδιάψευστοι μάρτυρες του φοβερού Μυστηρίου και της φριχτής Θυσίας του Γολγοθά. Αίμα άλικο, αληθινό, πηχτό, ζωντανό! 
Αίμα Χριστού!!!!......

Αναδημοσίευση απο Ωφελήματα, απο το βιβλίο: Εμπειρίες κατα την Θ. Λειτουργία.

Αμφιβολίες και απιστίες γιατί είμαστε ανάξιοι!!!

Προ ετών, με επισκέφθηκε κάποιος ιερεύς από την επαρχία με τριαντάχρονη Ιεροσύνη και δεσμεύοντας με, με το Μυστήριο της Εξομολογήσεως να μην αποκαλύψω το όνομά του, εκτός αν πεθάνει, μου είπε τα εξής:


- Σε όλα αυτά τα χρόνια τς ιερατικής μου ζωής δεν αισθάνθηκα τίποτα απ' όσα έχω διαβάσει στα Γεροντικά, στους βίους Αγίων και στα πατερικά κείμενα, δηλαδή, πνευματικές αλλοιώσεις, θεωρία του άκτιστου φωτός, θεία παρηγοριά και ευφροσύνη, αποκαλύψεις των απορρήτων κ.α. Έτσι με κατ΄ρλαβε αμφιβολία και απιστία, ακόμη στο αν ο Άρτος και ο Οίνος μεταβάλλονται όντως σε σώμα και αίμα Χριστού. Μήπως είναι τύπος και σύμβολα και όχι μια ζωντανή πραγματικότητα; Φαίνεται πως η ψυχοσωματική μου ραθυμία με τσάκισε κυριολεκτικά...Γιατί να αμφιβάλλω; Γιατί να απιστώ;
   Η απάντησή μου ήταν ο Θεός δεν μας αποκαλύπτεται, για τους λόγους που ο ίδιος ανέφερε. Ακόμη, διότι είμαστε ανάξιοι για τέτοιου είδους δωρεές ή εξ αιτίας της υπερηφάνειας και των άλλων παθών μας, που μερικά είναι ακατανόμαστα ή γιατί δεν θα αντέχαμε μια τέτοια υπερφυσική αποκάλυψη ή και για κάποιους άλλους λόγους, που είναι ανεξερεύνητοι για μας.
 Ύστερα από τρεις μήνες με επισκέφθηκε πάλι κατάχλομος και πολύ αδύνατος. Φαινόταν συντετριμμένος. Μου ανέφερε ότι μετά την προ τριμήνου συνάντησή μας η πρώτη του Θεία Λειτουργία ήταν στη μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού, 8 Μαΐου. Και τότε βρέθηκε μπροστά σε μια συγκλονιστική αποκάλυψη.
Εναποθέτοντας το Άγιο ποτήριο στην Αγία Τράπεζα μετά τη Θεία Κοινωνία των πιστών, πήρε μηχανικά και βαριεστημένα το θυμιατό, για να θυμιάση τα Τίμια Δώρα και να πη  "Υψώθητι επί τους ουρανούς, ο Θεός, και επί πάσαν την γην η δόξα σου". Και ξαφνικά άνοιξαν τα μάτια του διάπλατα και γέμισε από ιερό δέος, φόβο και τρόμο. Είδε να φουσκώνει το άγιο Ποτήριο βγάζοντας Σάρκες απ' αυτό και το Αίμα να χύνεται έξω, πάνω στο Ιερό Αντιμήνσιο!!!
Στο φρικτό αυτό θέαμα ο ιερεύς έπεσε κάτω αναίσθητος, λιπόθυμος. Τον συνέφερε ο νεωκόρος αφού προηγούμενος είχε ειδοποιήσει τις "πρώτες βοήθειες", γιατί πίστεψε ότι έπαθε ανακοπή. Ο φόβος και ο τρόμος του ιερέως ήταν πως θα αντίκριζε το Άγιο Ποτήριο. Ρωτούσε επίμονα τον νεωκόρο και αφού πείσθηκε ότι όλα ήταν φυσικά, σηκώθηκε με κόπο ψιθυρίζοντας:
- Πιστεύω, Κύριε, πιστεύω! Και τρέμοντας ολόκληρος τελείωσε τη Θεία Λειτουργία. Συνέχισε όμως να τον διακατέχει ο τρόμος για το πως θα κάνει την κατάλυση. Ίδρωνε, ξεΐδρωνε, μέχρι που τα κατάφερε, χωρίς να αλλοιωθεί η φυσικότητα των Τιμίων Δώρων.
Για πολλές μέρες δεν μπορούσε να ησυχάσει. Έχασε τον ύπνο του, την όρεξή του για φαγητό τη μιλιά του. Η συνείδησή του, του κατέτρωγε τα σωθικά για την απιστία και την αμφιβολία. Πως λειτουργούσε τόσα χρόνια στο Μέγα Μυστήριο; Πω τολμούσε με τόση αφοβία να μελίζη το Σώμα του Χριστού; Πως κοινωνούσε χωρίς συναίσθηση; Κάθε φορά απροετοίμαστος ψυχικά και σωματικά....
Γι' αυτό τόσα νεύρα, εγωισμοί, κακίες...τόσα πάθη. Τι σκοτισμός στον νου! Τι σκληρότητα στην  καρδιά! Τι νέκρα στις πνευματικές αισθήσεις! Έλεγχος...Και έλεγχος σαν δάγκωμα οχιάς, γιατί του ήλθαν στη μνήμη πόσες φορές έρριπτε κάτω τη Θεία Κοινωνία είτε από απροσεξία, είτε από νευρικότητα. Και γεμάτος αγωνία με ρώτησε:
-Άραγε, θα υπάρχει για μένα έλεος;
"Ένα μήνα μετά από το συγκλονιστικό και αποκαλυπτικό αυτό γεγονός, ο ιερεύς παρουσιάστηκε στην Ιερά Μητρόπολη του και υπέβαλε την παραίτησή του. Δήλωσε ότι δεν θα ξαναλειτουργήση, αλλά μόνο θα κοινωνή των Αχράντων Μυστηρίων αραιά και που....Και αυτό μετά πολλής προσοχής και μεγάλης ψυχικής προετοιμασίας....."


Αναδημοσίευση από Ωφελήματα από το βιβλίο: "Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία".

"Εγώ είμαι Αυτός που θα πάρεις αύριο....."

Διηγείται ο πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης:
Κάποτε μια χριστιανή εξομολογήθηκε σε αυτόν στο παρεκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπους.
Μετά την εξομολόγηση, ενώ παρέμειναν οι δικοί της, για να πάρουν σειρά, εκείνη κατέβηκε στον κεντρικό Ναό και μπήκε μέσα να προσκυνήσει.  Ο Ναός ήταν άδειος. Άναψε ένα κεράκι και άρχισε να προσκυνάει τις εικόνες. Και τότε είδε,για μια στιγμή την Ωραία Πύλη ανοικτή και πάνω στην Αγία Τράπεζα να κάθεται ένας ωραίος ξανθός νέος.
Μόλις τον είδε, του έβαλε τις φωνές:
- Δεν ντρέπεσαι, του είπε, να κάθεσαι πάνω στην Αγία Τράπεζα; Κατέβα κάτω γρήγορα, βγες έξω...Αλλά τέτοιοι είστε εσείς οι νέοι, κακομαθημένοι, ασεβείς, χαραμοφάηδες, τεμπέληδες, μακρυμάλληδες, αναρχικοί ... Και ποιος ξέρει τι άλλα του είπε!
Αλλά ο νέος την διέκοψε και με πολύ γλυκιά και ουράνια φωνή τς είπε:
- κι εσύ, γιατί δεν εξομολογήθηκες λίγο πριν την τάδε αμαρτία, που έκανες; Και της είπε ακριβώς την αμαρτία.
Εκείνη τα έχασε, αποσβολώθηκε, έμεινε άφωνη από την αποκάλυψη αυτή του Νέου.
-Κι εσύ, ποιος είσαι; τον ρώτησε ψελλίζοντας και τρέμοντας.
-Εγώ είμαι Αυτός, που θα πάρεις αύριο, είπε και εξαφανίστηκε.
Μόλις συνήλθε, έτρεξε προς το πατέρα Ιάκωβο φωνάζοντας πανικόβλητη για το τι είδε και το τι της συνέβη.....

Αναδημοσίευση από Ωφελήματα από το βιβλίο: "Εμπειρίες κατά την Θ.Λειτουργία. "