Καύση ή ταφή;

Καύση νεκρών: Αμετάκλητη λήθη ή αιώνια μνήμη;
Αρχιμ. π. Νικολάου Χατζηνικολάου

Υπάρχουν δύο βασικές αλήθειες για την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη σχετικά με τον άνθρωπο. Η πρώτη είναι ότι ο άνθρωπος έχει ψυχοσωματική οντότητα και η δεύτερη ότι η ψυχή του είναι αιώνια στη φύση της.Το σώμα του είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένο με την ψυχή του και η ψυχή με την θεϊκή πραγματικότητα.

Η Εκκλησία δεν έχει μόνο διδασκαλία περί της ψυχής, αλλά βαθιά εμπειρία της. Δεν έχει απλά άποψη επί του θέματος έχει βίωση αληθείας. Η αποκάλυψή της δεν της προσφέρεται μόνον διδακτικά, αλλά της επαληθεύεται βιωματικά. Δεν λέει αυτό που ξέρει αλλά μεταγγίζει αυτό που ζει. Όταν βλέπει τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο, δεν αντικρίζει σ΄αυτόν μόνο το σώμα του ή τη χρονική παρουσία του, αλλά βλέπει την εικόνα του Θεού να αντικατοπτρίζεται στην ψυχή του και διακρίνει την αιώνια διάστασή του. Αυτό πως να το αρνηθεί η Εκκλησία;

Άνθρωπος δεν είναι το σώμα, η υγεία, αυτό που βλέπουμε. Ούτε πάλι η ψυχή ως διάθεση, ως ψυχισμός, ως έκφραση των εγκεφαλικών λειτουργιών, ως φυσικό στοιχείο συμπεριφοράς – αυτό που αντιλαμβανόμαστε. Ο θησαυρός της ανθρώπινης υπόστασης είναι η ψυχή ως πρόσωπο, ως εικόνατης θεϊκής δόξης, ως αυτεξούσιο, ως δυνατότητα μετοχής στην αιωνιότητα, ως χάρις αυθυπέρβασης.Κάθε τι που σχετίζεται με την ψυχή αποτελεί ιερό γεγονός ή στοιχείο έχει να κάνει με την σωτηρία, τον εξαγιασμό, την ένωση με τον Θεό, την βίωση της αιώνιας προοπτικής του ανθρώπου. Αυτό είναι το στοιχείο που, επειδή είναι υπαρκτό καθιστά τον άνθρωπο ιερό.

Η ψυχή μ΄αυτήν την έννοια, περιφρουρείται μέσα στο σώμα που το μεταμορφώνει σε ναό. Το σώμα που διαφυλάσσει το θησαυρό της ψυχής δεν είναι φυλακή. Ένα σώμα όμως που εν ζωή δεν το σεβαστήκαμε, ούτε καν φιλόζωα το διατηρήσαμε, που βιολογικά μεν το περιποιηθήκαμε στα εργαστήρια, ουσιαστικά όμως το καταστρέψαμε στην πρακτική της ζωής ένα σώμα στο οποίο η ιατρική δεν καλείται να θεραπεύσει μόνο τις συνέπειες της φυσιολογικής φθοράς επάνω του, αλλά και του ανορθόδοξου τρόπου και της αντίληψης ζωής μέσα του ένα σώμα που η ίδια η ψυχή μας το αγνόησε, και αντί μαζί του να επιτελέσει τον ιερουργικό σκοπό της, ικανοποίησε τις φιλήδονες τάσεις και τις αμαρτωλές διαθέσεις της -και μάλιστα με την αποδοχή και νομική κάλυψη της κοινωνίας-, αυτό το σώμα είναι εύκολο αυτή η κοινωνία και ψυχή να θέλουν να το κάψουν για να ολοκληρώσουν το έργο τους και να εξαφανίσουν την ασέβειά τους.

Για την Εκκλησία τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Το σώμα, όσο ο άνθρωπος είναι εν ζωή, το βλέπει ως θυσιαστήριο. Γι΄αυτό και η βάναυση επέμβαση επάνω του και η υποταγή του στις ορμές, που δουλώνουν το αυτεξούσιο, δηλώνουν ασέβεια και αποτελούν βεβήλωση και αμαρτία. Η συντήρηση και τροφοδοσία του γίνεται πάντοτε με προσευχή -προσευχές της τραπέζης- η φροντίδα της υγείας του που συνδυάζεται με μυστήριο – το ευχέλαιο-, η αναπαραγωγή του με άλλο μυστήριο – το γάμο- και τέλος ο εξαγιασμός του επιτυγχάνεται με την μετάληψη του σώματος και του αίματος του Χριστού.

Μόλις ο άνθρωπος πεθάνει, το σώμα του γίνεται λείψανο. Τότε αυξάνει και οσεβασμός μας σ΄αυτό. Το λείψανο αποτελεί την ανάμνηση μιας ιερουργίας που μέσα του επιτελείτο – της σωτηρίας της ψυχής- και την υπόμνηση μιας άλλης που τώρα “αγνώστως” συνεχίζεται έξω από αυτό- της δόξης της ψυχής. Το σώμα δεν περιμένει την καταστροφή του, αλλά την “ετέρα μορφή του”(Μάρκ. ιστ΄12), την αναμόρφωσή του “εις το αρχαίον κάλλος”. Αυτή είναι η αιτία που η Εκκλησία προσεγγίζει το σώμα με ιδιαίτερο σεβασμό και αισθήματα ιερά. Δεν καίμε τους ναούς, πολλώ δε μάλλον τους έμψυχους ναούς.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το σώμα είναι κάτι που δεν εγγίζεται και στο οποίο αρνούμεθα κάθε παρέμβαση. Το σώμα είναι το υποκείμενο στη φθορά στοιχείο του ανθρώπου Η φυσική φθορά είναι η ισχυρότερη ίσως υπόμνηση της πτωτικής μας φύσεως. Κάθε βίαιη κίνηση που συνηγορεί στη συρρίκνωσή του, προσβάλλει και την ψυχή. Για τον λόγο αυτό, στο σώμα παρεμβαίνουμε μόνο θεραπευτικά, αναστέλλοντας την εξέλιξη της φθοράς, όταν και όδο μπορούμε. Η διαδικασία της πρέπει να είναι εντελώς φυσική και ποτέ εξαναγκασμένη. Την αναλαμβάνει μόνον ό Θεός μέσα από τις συνθήκες που ο ίδιος προνοεί ή η φύση μέσα από την ευθύνη που της έχει ανατεθεί. Αυτός είναι ένας άλλος λόγος που η Εκκλησία μας αρνείται την καύση των νεκρών. Αφήνει στη φύση να αναλάβει την ευθύνη της φθοράς του σώματος. Δεν το καίει, αλλά το αφήνει να σβήσει. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που η φύση επιτρέπει να μείνει κάποιο υπόλειμμα, αυτό έχει το λόγο του.Όταν και η ΄φυση αρνείται την ολοσχερή διάλυσή του ανθρωπίνου σώματος, τότε η νομοθετημένη καύση του δεν είναι πράξη επιλήψιμης βίας;

Τα οστά υπαινίσσονται το σώμα έχουν μεν όλα μια ομοιότητα, αλλά έχουν και διαφορές. Άλλα είναι τα κοκαλάκια ενός μικρού παιδιού στη θέα τους και άλλα ενός ενήλικα. Άλλα ενός ανθρώπου και άλλα κάποιου ζώου. Όταν όμως καούν, η στάχτη εξομοιώνει τα πάντα. Και στην περίπτωση αυτή που διατηρείται και δεν σκορπίζεται, δεν διακρίνονται οι διαφορές έχουν εξαλειφθεί για πάντα. Μαζί με τα χαρακτηριστικά του προσώπου, έχει εξαφανιστεί και η εικόνα του ανθρώπου μόλις δςε σκορπιστούν και τα υπολείμματα της στάχτης,μαζί με τα ψήγματα του κοινωνικού σεβασμού, οριστικοποιείται και η διαγραφή κάθε ίχνους παρουσίας του. Ο υπαρκτικός θάνατος έχει προσυπογράψει τον φυσιολογικό.

Το υπόλειμμα του ανθρώπου δεν είναι η ισοπέδωση και η απουσία, αλλά η ταυτότητα και του είδους και του προσώπου και η παρουσία.Ο αγώνας να διατηρήσουμε τα οστά, τα λείψανα, ό,τι περισσότερο από τον άνθρωπο μπορούμε σ΄αυτόν τον κόσμο, ισοδυναμεί με την ανάγκη μας να διατηρηθεί όσο περισσότερο γίνεται το πρόσωπό του στον άλλο. Ο σεβασμός μας στα νεκρά λείψανα πιστοποιεί την πίστη μας στην αθάνατη ψυχή.

Οι νεκροί δεν είναι “πεθαμένοι” αλλά κεκοιμημένοι. Τοποθετούνται με σεβασμό στον τάφο, στραμμένοι προς ανατολάς με την προσδοκία της αναστάσεώς τους. Η Εκκλησία συνειδητά αρνείται τον όρο “νεκροταφεία” και επιμένει στον όρο “κοιμητήρια”. Και το κάνει αυτό όχι για λόγους ψυχολογικού -για να μην αγριεύουμε- αλλά για λόγους καθαρά πνευματικούς: νεκρός δεν σημαίνει τελειωμένος (που έχει τελειώσει) αλλάτετελειωμένος (που έχει τελειωθεί). Τέλος δεν σημαίνει λήξη, αλλά τελείωση. Τα οστά των νεκρών αποτελούν ανάμνηση της παρελθούσης ζωής τους, ενθύμηση της παρούσης καταστάσεως τους, αλλά και υπόμνηση της μελλούσης προοπτικής μας. Αυτά με κανένα νόμο δεν καίγονται.

Η Εκκλησία δεν τιμά το σώμα και χωριστά την ψυχή, αλλά τον σύνδεσμο των δυό, τον άνθρωπο ως όλον. Στον κίνδυνο να ξεχαστεί ο άνθρωπος, επειδή δεν φαίνεται η ψυχή του, διατηρούμε το σώμα, που δεν μας την θυμίζει μόνο όταν λειτουργεί αλλά και όταν απλά υπάρχει. Η οριστική καταστροφή του σώματος, η καύση του, δεν είναι καύση νεκρού ανθρώπου -κάτι που καίγεται – αλλά προσπάθεια καύσης της ζωντανής ψυχής του,κάτι που δεν καταστρέφεται.

Η ψυχή ζει. Αυτό φαίνεται από το ότι τα λείψανα έχουν ζωή όχι βιολογική βέβαια αλλά κάποιας μορφής πνευματική, που όμως διαπιστώνεται. Όταν έχουμε άτομα που η βίωσή τους της πνευματικής πραγματικότητος ήταν τόσο έντονη ώστε και από τότε που ζούσαν εν χρόνω την παχύτητα αυτού του κόσμου, αυτά να λειτουργούν στις συχνότητες του άλλου, τότε ο θάνατός τους είναι κοίμηση που αποτυπώνεται στα λείψανά τους. Είναι πολύτιμη εμπειρία της Εκκλησίας, διαρκώς επαληθευόμενη, ότι πλείστα όσα εξ αυτών εμφανίζουν ιδιάζουσα χάρι. Είναι γνωστό ότι συχνά τα λείψανα των αγιορειτών μοναχών αλλά και των άλλων εξαγιασμένων ανθρώπων που η ζωή τους τίμησε το σώμα και η ψυχή τους φανέρωσε μεγαλύτερη ευρωστία και ζωτικότητα από αυτό, διατηρούν μια εντυπωσιακή ευκαμψία για ώρες μετά θάνατον. Δεν κοκαλώνουν!

Αλλά και η αποδεδειγμένη ευωδία, το κέρινο χρώμα τους, η θαυματουργική χάρι τους ή η φυσική αφθαρσία ολόσωμων αγίων, στοιχεία ασυνήθη και φυσικώς ανεξήγυτα, είναι αναμενόμενα φαινόμενα της πνευματικής πραγματικότητος. Αυτά τα λείψανα, για την ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση και συνείδηση, αποτελούν περιουσία πολυτιμότερη και από τη διδασκαλία της θησαυρούς αναγκαιότερους και από τα σκεύη της. Στα λείψανα των μαρτύρων της εδράζονται οι άγιες τράπεζες της. Αν αυτά κάψει θα έχει ήδη θυσιάσει τα ιερά θυσιαστήριά της θαέχει καταστρέψει τα ζωτικά σπλάχνα της.

Η ψυχή υπάρχει, ζει και αναγνωρίζει το σώμα της και μετά θάνατον.Βλέπει και μπορεί να αντικρύσει την καύση του. Άραγε θα την εγκρίνει; Η ίδια στην κατάσταση που είναι δεν βλάπτεται από τις δικές μας ενέργειες ούτε και όταν της καταστρέφουν το δικό της σώμα.

Η ασέβεια επάνω της όμως φθείρει εμάς. Το ηθικό κριτήριο σε μιά τόσο καίρια απόφαση για την Εκκλησία είναι πνευματικό δεν έχει νακάνει με τις επιλογές μιας πεθαμένης κοινωνίας, μιας κοινωνίας που αρνείται την αθανασία της, αλλά με τις προτιμήσεις τηςαθάνατης ψυχής, της ψυχής που επιβεβαιώνει την αιωνιότητά της.

Αν μας ρωτούσαν πως θα προτιμούσαμε να φύγει απ΄αυτόν τον κόσμο κάποιος δικός μας:από εγκεφαλική αποπληξία, από καρδιακή ανακοπή, με παραμορφωτικά εγκαύματα, ή να αποτεφρωθεί από ανάφλεξη και πυρκαγιά, έχω την εντύπωση πως ο τραγικότερος τρόπος θα ομολογούσαμε πως είναι ο τελευταίος.

Είναι φυσικό στον άνθρωπο, όταν αποχαιρετά τον άνθρωπό του, να θέλει να αντικρύσει για τελευταία φορά την οικεία σ΄αυτόν όψη και όχι το αποτρόπαιο κατάντημά του σε απάνθρωπη, ανοίκεια και απρόσωπη στάχτη. Η λεπτή αγάπη των στιγμών εκείνων εκφράζεται ως ανάγκη να αγκαλιάσει κανείς, να φιλήσει, να χορτάσει το βλέμμα του, να εκδηλωθεί τρυφερά πάνω στο άψυχο σώμα. Αν μας πληγώνει η βία της φύσεως, πώς εμείς επιλέγουμε τη βία του αυτεξουσίου μας; Όταν κάτι είναι πολύτιμο και το χάνουμε, προσπαθούμε να κρατήσουμε όσο περισσότερο απ΄αυτό μπορούμε. Ποτέ δεν νομοθετούμε τη βίαιη μείωση του τελευταίου ανεκτίμητου υπολείμματός του.

Η απόφαση ότι δεν έχουμε χώρο στα κοιμητήριά μας ισοδυναμεί με προσβολή.Αν δεν έχουμε, να δημιουργήσουμε χώρο. Η αγάπη δημιουργεί και χώρο και προϋποθέσεις. Η χρηστική ανάγκη ποτέ δεν είναι ουσιαστική και πάντα πιστοποιεί τη στενότητα του καρδιακού χώρου.Η ανάγκη του σεβασμού είναι πολύ μεγαλύτερη γι΄αυτόν που τον εκχωρεί παρά γι΄αυτόν που αποδέχεται.

Ετσι που βαδίζει η κοινωνία μας δεν θα έχει μονον έλλλειψη χώρου, αλλά και ανθρώπους δεν θα βρίσκει για να θάψουν, ίσως και να κάψουν, τους νεκρούς της. Στο απέραντο γηροκομείο του “πολιτισμένου” κόσμου μας, όπου οι νέοι τείνουν να γίνουν πολύ λιγότεροι από τους ηλικιωμένους και οι γεννήσεις πολύ πιο σπάνιες από τους θανάτους, θα υπάρχουν νεκροί και όχι νεκροθάφτες.Αντί να ενδιαφέρεται η κοινωνία μας για την αρχή της ζωής, π.χ. το δημογραφικό πρόβλημα, υπεραπασχολείται με το τέλος, την καύση. Η ίδια νοοτροπία που αποφεύγει, τη γέννηση, δηλαδή τη ζωή, αυτή που απορρίπτει και τους γέρους, αυτή που προτείνει την ευθανασία, αυτή που η ίδια δεν αντέχει και τους νεκρούς αρνείται τη δημιουργία και επιλέγει την καύση. Αυτή υπογράφει το οριστικό τέλος του τέλους το τέλος του σκοπού το τέλος του ανθρώπου.

Αυτοί που αγνόησαν το δικαίωμα του ανθρώπου για το Θεό και πρόσβαλαν τα απαράγραπτα δικαιώματα του Θεού για τον άνθρωπο, αυτοί και μόνον μπορούν να επικαλούνται τα λεγόμενα ανθρώπινα δικαιώματα για να νομιμοποιήσουν την ασέβειά τους στον άνθρωπο.

Η καύση των νεκρών δεν είναι ατομικό δικαίωμα του νεκρού πλέον ανθρώπου. η διατήρηση του σώματός τους αποτελεί κοινωνική υποχρέωση σεβασμού και επιβιώσεως του προσώπου του. Είναι αδύνατο το θέλημα του ενός -και ας αποκαλείται αυτό δικαίωμα- να προσκρούει στην ανάγκη για σεβασμό του συνόλου. Δεν μπορεί να είναι δικαίωμα κάποιου να τον…κάψουμε εμείς! Το θέμα δεν είναι αν κάποιος επιθυμεί να καεί. είναι αν η κοινωνία θα δεχθεί να τον κάψει.

Η κοινωνία με την καύση των νεκρών προσυπογράφει το δικό της τέλος. τον μηδενισμό της. Μια κοινωνία που δεν αντέχει τον άνθρωπο ούτε στην ασθένειά του, ούτε στην αδυναμία του, ούτε στον θάνατό του, μια κοινωνία που καίει τους νεκρούς της, μια κοινωνία που καταστρέφει και την ανάμνηση της ζωής και την ενθύμηση των μελών της -αυτό είναι τα λείψανα- μια κοινωνία που κάνει την αρχή του ανθρώπου τεχνητή και μηχανική και το τέλος του οριστικό και αμετάκλητο, μια κοινωνία που αρνείται την πνοή του αιώνιου και εγκλωβίζεται στην ασφυξία του εφήμερου, τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η κοινωνία με τη ζωή; Ακόμη και οι άθεοι υπογράμμιζαν την ανάμνηση των επίγειων θεών τους με ταριχεύσεις των σωμάτων τους (περίπτωση Λένιν) ή όπου αυτό δεν ήταν δυνατόν με κατασκευές αγαλμάτων και ψεύτικων ομοιωμάτων.

Φαίνεται πως το αποτέλεσμα του ανθρωπισμού χωρίς Θεό, του πολιτισμού χωρίς αξίες και του μηδενισμού χωρίς σκοπό, το αποτέλεσμα της σύγχυσης της αθεϊας, είναι η εξαφάνιση του ανθρώπου,η καύση και του τελευταίου υπολείμματός του. Η καύση των νεκρών οδηγεί στην καύση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Κατόπιν τούτων, δεν είναι ότι δεν της επιτρέπεται, αλλά η Εκκλησία αδυνατεί και αρνείται να δεχθεί μια απλά χρηστική και καθόλου πειστική λύση ελάσσονος πρακτικής βαρύτητος και να θυσιάσει το βίωμα του σεβασμού της στη θεϊκότητα του προσώπου του κάθε ανθρώπου, πολλώ μάλλον του ανθρώπου που αυτή βάφτισε στη κολυμβήθρα της τιμώντας ταυτόχρονα και την ψυχή και το σώμα του. Το μείζον δεν μπορεί να υποταχθεί στο έλασσον. Είναι αδύνατον όποιος πιστεύει στην Εκκλησία και αποδέχεται την πρόταση ζωής της, όποιος ζει την πραγματικότητα της ψυχής, όποιος σέβεται τον άνθρωπο να μην τιμά και το σώμα. Το σώμα χρήζει μεγαλύτερης τιμής και σεβασμού από την κοινωνία μετά θάνατον απ’ όση περιποίηση και προστασία δέχθηκε από τον ίδιο τον άνθρωπο κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Ο Αρχιμ. Νικόλαος (Χατζηνικολάου) είναι οικονόμος του Μετοχίου της Αναλήψεως, της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους και πρόεδρος της Επιτροπής Βιοηθικής της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Ωφελεί να σκεφτόμαστε τις περασμένες αμαρτίες μας ή τις περασμένες επιτυχίες μας; Ωφελεί δηλαδή να σκεφτόμαστε το παρελθόν;

Το παρελθόν μας έχει ασφαλώς και θετικό και αρνητικό περιεχόμενο. Στη ζωή μας που πέρασε έχουμε και θετικές εμπειρίες, επιτυχίες στις προσπάθειες μας, νίκες στους πνευματικούς μας αγώνες. Έχουμε όμως και πτώσεις, αποτυχίες στην πάλη μας με το κακό, αμαρτήματα κάποτε σοβαρά, πού ταλαιπώρησαν την ψυχή μας. Πώς θα σταθούμε απέναντι σ’ όλα αυτά;
Για τα θετικά του παρελθόντος πρέπει να πούμε ότι είναι επικίνδυνο το να γυρίζουμε με τη μνήμη μας σ’ αυτά. Να θυμόμαστε τούς αγώνες που κάναμε, τις νίκες που σημειώσαμε, τις αρετές που καλλιεργήσαμε. Διότι τότε μπορεί να τα θυμόμαστε με καύχηση, να επαναπαυόμαστε σ’ αυτά και να μην προχωρούμε στα επόμενα, σ’ εκείνα που έχουμε χρέος να κάνουμε στη συνέχεια. Ο απόστολος Παύλος λέγει: «Εν δε, τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος κατά σκοπόν διώκω έτη το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού» (Φιλιπ. γ’ 14).
Δηλαδή: Ένα πράγμα με απασχολεί και γι’ αυτό φροντίζω: Όσα έγιναν στο παρελθόν και τα έχω αφήσει πίσω μου, τα λησμονώ. Απλώνομαι δε διαρκώς και σπεύδω προς αυτά πού βρίσκονται μπροστά μου και τα όποια πρέπει να εργασθώ. Και έτσι προχωρώ για να πετύχω το σκοπό μου, τρέχω για να πάρω το βραβείο που μας επιφυλάσσει η πρόσκληση μας προς τον ουρανό, όπου μας καλεί ο Θεός διά του Ιησού Χρίστου.
Να λοιπόν ότι πρέπει να ξεχνούμε το παρελθόν ως προς τα θετικά που πετύχαμε.
Για τα αρνητικά; 
Για τα λάθη μας, τις πτώσεις και τα αμαρτήματα μας;
Και αυτά δεν πρέπει πια να τα σκεπτόμαστε, εφόσον μετανοήσαμε, εφόσον εξομολογηθήκαμε την αμαρτία μας και πήραμε την άφεση. Ο Θεός τα έσβησε μέσα στον απέραντο ωκεανό του ελέους του,δεν τα θυμάται πλέον. Γιατί να τα θυμόμαστε εμείς; Γιατί να ξαναγυρνάμε σε τέτοιες δυσάρεστες και πικρές εμπειρίες του παρελθόντος, που η ανάμνηση τους μπορεί να βάζει και πάλι σε πειρασμό την ψυχή, ή και αν αυτό δεν συμβαίνει, μπορεί να την απελπίζει;

Ε, όχι! Μη γυρίζουμε ξανά στο αμαρτωλό παρελθόν μας. Τέλειωσαν αυτά. Νέα ζωή τώρα άρχισε, με χαρά να κάνουμε τον αγώνα μας, να προοδεύουμε στην αρετή, να ζούμε κατά το θέλημα του Θεού. «Τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα» (Β’ Κορ. ε’ 17). Όλα είναι καινούργια τώρα. Το αμαρτωλό παρελθόν δεν υπάρχει πια. Δεν υπάρχει ως ζωή αμαρτωλή, ως ένοχη, ως αιτία καταδίκης. Έτσι δεν πρέπει να το σκεπτόμαστε.
Το αμαρτωλό παρελθόν υπάρχει ως απόδειξη της αδυναμίας μας, που η συνειδητοποίηση της μας βοηθεί στην καλλιέργεια του πνεύματος της ταπεινοφροσύνης. Το αμαρτωλό παρελθόν υπάρχει ως κατάσταση θανατηφόρα, που όμως τη θεράπευσε το έλεος του Θεού και ή ανάμνηση της μας βοηθεί να στεκόμαστε με διαρκή ευγνωμοσύνη απέναντι στον οικτίρμονα και ελεήμονα Κύριο.

Η στροφή στο παρελθόν με τα αρνητικά του στοιχεία μπορεί να μας βοηθήσει μόνον όταν γίνεται με τέτοιο πνεύμα. Ό απόστολος Παύλος πολλές φορές τα σκέπτεται έτσι. Μέσα στις Επιστολές του κατηγορεί τον εαυτό του για την απαράδεκτη στάση του απέναντι της Εκκλησίας και των πιστών στα χρόνια που άνηκε στον χώρο του Ιουδαϊσμού. «Έδιωξα την εκκλησίαν του Θεού», λέγει (Α’ Κορ. ιε’ 9). Υπήρξα «βλάσφημος και διώκτης και υβριστής» (Α’ Τιμ. α’ 13). Αυτές οι δυσάρεστες αναμνήσεις τον κρατούν στην ταπείνωση. Ενώ λησμονεί τα κατορθώματα του παρελθόντος, για να μην επαίρεται και εφησυχάζει, φέρνει στο νου τα λάθη του, αναπολεί το παρελθόν τής αγνοίας του, για να ταπεινοφρονεί, να συντρίβεται και να ευγνωμονεί τον Θεό για το έλεος του και την αγάπη του.

Μόνον έτσι μπορούμε να σκεφθούμε το αρνητικό παρελθόν μας. Διαφορετικά δεν ωφελεί ούτε τις περασμένες αμαρτίες μας να φέρνουμε στο νου ούτε τα καλά που έχουμε κάμει. Εκείνο πού χρειάζεται και μας ωφελεί είναι να κοιτάμε μπροστά και να εκμεταλλευόμαστε με συστηματικό αγώνα τις πολλές ευκαιρίες του παρόντος.

επεξεργασία (Ορθ.Απαντ. 5/12/10), από το περιοδικό “Ο Σωτήρ”, τεύχος 2012

http://orthodoxanswers.gr/

Το πανάγιο σκήνωμα της Θεοτόκου τι απέγινε;

Στο χωριό Γεθσημανή, στο μέσο μιας χαράδρας, μεταξύ του όρους Μόριον και του όρους των Ελαιών, μέσα σ’ ένα λαξευτό τάφο, ενταφιάστηκε το πανάγιο σκήνωμα της Θεοτόκου.
Ο απόστολος Θωμάς ΚΑΙ σε αυτή την περίσταση απουσίαζε από την σύναξη των άλλων αποστόλων. Κατά την ιστορία, την οποία βεβαιώνει η παράδοση, έφτασε μετά από τρεις μέρες και παρακάλεσε τους άλλους Αποστόλους να τον συνοδεύσουν ως τον τάφο, για να προσκυνήσει το άγιο σώμα της Θεοτόκου. Έτσι κι έγινε, αλλά όταν άνοιξαν τον τάφο, μεγάλη κατάπληξη και θαυμασμός τους κυρίευσε όλους. Το σώμα έλειπε και στο μνήμα κείτονταν μόνο το σεντόνι που είχαν τυλίξει το σώμα της Παναγίας. Η Παναγία αναστήθηκε και σωματικά αναλήφθηκε από την γη στους ουρανούς.

Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου θεσπίστηκε κατά τον έκτο (ς’) αιώνα επί αυτοκράτορα Μαυρικίου

Πως πρέπει να γίνεται η ελεημοσύνη; Τί ωφελεί να συμπάσχουμε;

Εάν θέλεις να δώσεις κάτι σε αυτόν που έχει ανάγκη, δώσε το με όμορφο πρόσωπο, και με λόγια καλά να παρηγορείς την θλίψη του· και αν πράξεις έτσι, νικάει η ομορφιά του προσώπου σου, αυτό που δίνεις, στην καρδία του, περισσότερο την ανάγκη του σώματος του· την ημέρα που θα ανοίξεις το στόμα σου να κατηγορήσεις κάποιον, θεώρησε τον εαυτό σου νεκρό εκείνη την ημέρα, και όλα σου τα έργα μάταια, και αν ακόμη σου φαίνεται, ότι ειλικρινά και προς οικοδομή σε παρακίνησε ο λογισμός σου να μιλήσεις· γιατί ποια η ανάγκη να καταστρέψει κάποιος το σπίτι του, και να διορθώσει το σπίτι του φίλου του;

Την ημέρα που θα λυπηθείς για κάποιον άνθρωπο, ο οποίος ασθενεί ψυχικά ή σωματικά, εκείνη την ημέρα θεώρησε τον εαυτό σου μάρτυρα, και ότι έπαθες για τον Χριστό, και αξιώθηκες την ομολογία Του. Καθότι και ο Χριστός για τους αμαρτωλούς πέθανε και όχι για τους δίκαιους. Σκέψου πόσο μεγάλη είναι αυτή αρετή· στ’ αλήθεια μεγάλη αρετή είναι να λυπάται κάποιος για τους κακούς, και να ευεργετεί τους αμαρτωλούς περισσότερο παρά τους δίκαιους· αυτό ο απόστολος Παύλος το αναφέρει ως άξιο θαυμασμού· εάν σε όλα σου τα έργα μπορέσεις να έχεις την συνείδησή σου καθαρή, μην φροντίσεις να εκτελέσεις άλλη αρετή. Σε όλα σου τα έργα ας προηγηθεί η σωφροσύνη του σώματος σου και η καθαρότητα της συνείδησής σου· διότι χωρίς αυτά τα δύο κάθε άλλη αρετή θεωρείται μάταια για τον Θεό. Να γνωρίζεις ότι κάθε έργο που κάνεις χωρίς σκέψη και εξέταση υπάρχει μάταιο· καθώς ο Θεός υπολογίζει την αρετή με την διάκριση και όχι με την αδιάκριτη ενέργεια.

ΑΓ. ΙΣΑΑΚ ΣΥΡΟΥ
ΑΣΚΗΤΙΚΑ

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΟΥΝ .ΑΓΑΠΟΥΝ

Ακούμε συχνά κάποιον να λέει. Έκανα αυτό το άσχημο πράγμα και η Παναγιά με τιμώρησε. Άλλος πάλι λέει. Διέπραξα αυτό το κακό και ο Χριστός με τιμώρησε. Η ο Άγιος με τιμώρησε.

Πόσο λάθος κάνουμε παιδιά μου. Πόσο μεγάλο λάθος.!!!!!!!!

Ούτε η Παναγιά τιμωρεί κανέναν, ούτε ο Χριστός μας, ούτε φυσικά και κανένας Άγιος.

Αλήθεια λέω. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν μπορούν να τιμωρήσουν κανέναν παιδιά μου.

Η ενέργεια τους αποτελείται από αγνή και καθαρή αγάπη. Και η αγάπη δεν μπορεί να κάνει κακό. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν μπορεί.ΑΝ κάνει κακό, τότε δεν θα είναι αγάπη.!!!!!!!

Και αφού είναι αγνή και καθαρή αγάπη και τίποτα άλλο, δεν μπορεί να κάνει κακό.

Τι συμβαίνει τότε και όταν διαπράξουμε κάτι κακό, μας έρχεται καρπαζιά ένα δυσάρεστο γεγονός, που εμείς μεταφράζουμε σαν τιμωρία από τον Χριστό ή την Παναγία;

Έχετε ακούσει την έκφραση, αυτόν τον πήρε ο διάολος και τον σήκωσε.;

Ε κάτι τέτοιο συμβαίνει. Όσο είμαστε σε αρμονία με την αγάπη του Κυρίου μας, έχουμε σαν ασπίδα αυτή την αγάπη και ο πονηρός δεν μπορεί να μας πειράξει. Εκτός από κάτι μικρές φωνούλες που εμφανίζονται που και που ,δεν μπορεί να μας κάνει κακό. Και καμιά φορά ακόμα και αυτές οι μικρές φωνούλες είναι παιχνίδια του μυαλού μας και δεν έχουν σχέση με τον πονηρό.

Όταν όμως διαπράξουμε ένα σοβαρό αμάρτημα και ειδικά όταν αυτό το αμάρτημα  έχει καταστροφικές συνέπειες για κάποιον άλλο, ή έχουμε προσβάλει ή βρίσει τον Θεό και την Παναγία μας, τότε αυτομάτως χάνουμε την αρμονία της αγάπης του Χριστού μας, η ασπίδα προστασίας μας φεύγει από τα χέρια μας και απροστάτευτοι πλέον γινόμαστε έρμαιο στα χέρια του πονηρού, που με μεγάλη του χαρά θα μας περιλάβει για να εκτελέσει αυτό που του δίνει μεγάλη χαρά. Να μας πονέσει .!!!!!!!

Και εμείς αντί να καταλάβουμε τι συμβαίνει και να τρέξουμε με δάκρυα στα μάτια να επανορθώσουμε ότι μπορούμε και να ξανά βρούμε την προστασία μας στην αγάπη του Κυρίου μας, λέμε με τιμώρησε η Παναγιά η ο Χριστός.

Και ξεκαρδίζεται στα γέλια ο πονηρός.

Όχι παιδιά μου. Ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοι του Κυρίου δεν τιμωρούν. Αγαπούν.!!!!!

Και πονούν να μας βλέπουν να υποφέρουμε. Εμείς ανοίγουμε την πόρτα και βγαίνουμε από την περιοχή προστασίας του Κυρίου.

Με εξομολόγηση, ειλικρινή μεταμέλεια και την ευλογία του ιερέα ,μπορούμε να ξαναβρεθούμε σύντομα σε αρμονία πάλι με την αγάπη του Κυρίου μας. Και να είμαστε προστατευμένοι..

Ο καλός θεός και η Παναγιά μας να σας προστατεύουν από κάθε κακό.

Πατήρ Ιωάννης

Κύριε η θύμησή σου θερμαίνει την ψυχή μου

Φιλάνθρωπε Κύριε, πώς δε λησμόνησες τον αμαρτωλό δούλο σου, αλλά γεμάτος έλεος με είδες από τη δόξα σου και μου εμφανίστηκες με ακατάληπτο τρόπο!

Εγώ πάντοτε σε προσέβαλλα και σε λυπούσα. Συ όμως, Κύριε, για τη μικρή μου μετάνοια μου έδωσες να γνωρίσω τη μεγάλη σου αγάπη και την άμετρη αγαθότητά σου.

Το ιλαρό και πράο βλέμμα σου έθελξε την ψυχή μου. Τί να σου ανταποδώσω, Κύριε, ή ποιόν αίνο να Σου προσφέρω; Συ δίνεις τη χάρη σου, για να καίγεται αδιάλειπτα η καρδιά μου από αγάπη, και δεν βρίσκει πια ανάπαυση ούτε νύχτα ούτε μέρα από τη θεϊκή αγάπη.

Η θύμησή σου θερμαίνει την ψυχή μου, που τίποτε στη γη δεν την αναπαύει εκτός από Σένα. Γι” αυτό με δάκρυα Σε ζητώ, και πάλι ποθεί ο νους μου τη γλυκύτητά σου…Κύριε, δώσε μου να αγαπώ μόνον Εσένα. Συ με έπλασες, Συ με φώτισες με το άγιο Βάπτισμα,

Συ συγχωρείς τα αμαρτήματά μου και μου δίνεις τη χάρη να κοινωνώ το τίμιο Σώμα και Αίμα σου. Δώσε μου τη δύναμη να μένω πάντα κοντά σου. Κύριε, δώσε μου τη μετάνοια του Αδάμ και την άγια ταπείνωσή σου.

Αμήν

Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Πηγή: Εξομολογεῖσθε τῶ Κυρίῳ

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΚΗΠΟΣ!.

Γράφει οΠ. Ανδρέας Κονάνος | Romfea.gr

---

(Πέρα απ’ την ταραχή του νου, υπάρχει μια ηρεμία ατέλειωτη).

Όλο σκέφτεσαι, και υποφέρεις.
Οι σκέψεις του νου, σε μειώνουν, σε ρίχνουν, σε υποτιμούν,
και σε τρομάζουν, γεμίζοντας την ψυχή σου φόβο.
Η καρδιά, όμως, δεν λειτουργεί έτσι.

Αυτή ζει στην ανάπαυση του Θεού.
Είναι άτρωτη, απρόσβλητη, γεμάτη άγιο Πνεύμα,
που πήραμε στο Βάπτισμα και το Χρίσμα.

Έλα να βρούμε αυτή την καρδιά.
Πώς;

Οι ταβέρνες δίπλα στη φασαρία των αυτοκινήτων,
μπορεί να κρύβουν στο βάθος τους έναν ήρεμο κήπο.
Διασχίζεις το θόρυβο, προχωράς βαθιά,
και πας στον κήπο να ανασάνεις,
να φας , να πιεις κρασί, και να μεθύσεις.

Δίπλα στη φασαρία, τόση ηρεμία.

Πώς φτάνω σ’ αυτό τον κήπο;
Δια της προσευχής.

Αυτή σε βοηθά να διασχίσεις το θόρυβο,
και σε ταξιδεύει στο μυστικό κήπο της καρδιάς, πέρα απ’ την φασαρία του νου.
Διότι, ο νους τρελαίνεται.

Η καρδιά, όμως, ζει απαθής και γαλήνια μέρα νύχτα.
Αυτή την καρδιά θέλουμε να προσεγγίσουμε με την προσευχή.

Δεν είναι καθήκον, μα ζωή κι αναπνοή.

Δεν ενοχλείται ο ΘεόςΑΝ δεν προσεύχεσαι.

Μα εσύ χάνεις το ξεδίψασμα που σου αξίζει.

Όταν προσευχηθείς σωστά, νιώθεις να μπαίνεις μέσα σου,
ηρεμείς, προσπερνάς τον κόσμο αυτό,
πας πέρα από όλα και όλους, κι αγγίζεις τη χάρη του Ακτίστου!

..............................................

Μην κάνεις προσευχή.

Γίνε προσευχή.

Γίνε αυτός ο κήπος.

Γίνε ένα με το Χριστό.

Στο Βάθος Κήπος. Η Ομιλία εδώ.

ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΟ ,ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ !!!!

Πόσες χιλιάδες φορές δεν ακούγεται αυτή φράση ,κάθε ημέρα,

σε όλον τον κόσμο.;

Και πόσες χιλιάδες μυστικά, με αυτόν τον τρόπο, παύουν να

είναι μυστικά ,κάθε ημέρα.;

Μας πλησιάζει κάποιος γνωστός, φίλος συνάνθρωπος κ.λ.π. και

μας λέει.

Θα σου πω κάτι ,αλλά θέλω να μου δώσεις τον λόγο σου ,ότι

δεν θα το πεις πουθενά.

Φυσικά και δίνουμε τον λόγο μας. Σιγά το πράγμα. {Για ορισμένους}

Μας λέει λοιπόν το μυστικό του. Το έβγαλε από μέσα του αυτός

{γιατί θα έσκαγε αν δεν το έλεγε} και έβαλε το πρόβλημα μέσα σε εμάς.

Και τώρα;  Τώρα αρχίζει η μάχη της ποιότητας.!!!!!!!!!!!!!!!!

Ανάλογα με την ηθική ποιότητα που κουβαλά ο κάθε ένας μας

,θα γίνει και η ανάλογη διαχείριση του μυστικού.

Με το σκεπτικό ότι κάθε τι που επαναλαμβάνεται στην φύση, το

θεωρούμε σαν κάτι το φυσικό, θα πω ότι το φυσικό είναι κατά 90% να τρέξουμε και

εμείς να το πούμε σε κάποιον άλλο. Ωραία μας το φόρτωσε ο άλλος το μυστικό . Το

έβγαλε αυτός από το σύστημα του και το βάλαμε εμείς στο δικό μας.

Αμ δε. Έτσι νόμιζε. Σιγά μην κάτσουμε να σκάσουμε. Και με

τον λόγο που δώσαμε τι κάνουμε; Πρέπει τώρα να σκεφτούμε πως θα γίνει να πούμε

το μυστικό και εμείς κάπου, αλλά να μην μαθευτεί ότι το είπαμε και πει ο άλλος

ότι δεν έχουμε λόγο.

Τι να κάνουμε; Τι να κάνουμε; Μα βέβαια.

Πάμε λοιπόν σε αυτόν που θα θέλαμε να το πούμε και του λέμε.

 Θα σου πω ένα μυστικό, αλλά μην το πεις πουθενά.

Και με την σειρά μας ξεφορτωνόμαστε εμείς το βάρος της φωνής

που φώναζε μέσα μας, μαρτύρησε το, μαρτύρησε το και δίνουμε τώρα το πρόβλημα σε

κάποιον άλλο φουκαρά που με την σειρά του ψάχνει και αυτός τώρα κάποιον για να

του πει και αυτός, Θα σου πως ένα μυστικό, αλλά μην το πεις πουθενά.!!!!!

Κάπως έτσι  ταξιδεύουν τα μυστικά μας καθημερινά από στόμα σε στόμα.

 Βέβαια μόνο μυστικά δεν είναι. Είναι φυσικό.!!! Κατά 90%.

Καλά και το άλλο 10% τι κάνει; θα μου πείτε.

Το άλλο 10% παιδιά μου κάνει κάτι το αφύσικο για την

σημερινή μας εποχή. Πάει και εξομολογείτε.!!!!!!!!

Εκεί λέει όλα του τα μυστικά, με ασφάλεια και σιγουριά ότι

δεν θα τα μάθει κανείς. Δεν υπάρχει παπάς που θα πει ποτέ σε κανέναν, Θα σου πω

ένα μυστικό, αλλά μην το πεις πουθενά.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Όσοι έχουν ανάγκη αυτές τις ημέρες να πουν κάποιο μυστικό

που σίγουρα δεν θα το μάθει κανείς, ας πάνε να το πούνε στην εξομολόγηση.

Υ.Γ. Θα σας πω και εγώ ένα μυστικό ,αλλά να μην το πείτε

πουθενά παιδιά μου.

       Σας αγαπώ.!!!!!!!!!!

Πατήρ Ιωάννης

Η ΣΩΣΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Πολλές φορές κάνουμε μια προσευχή και δεν βρίσκουμε ανταπόκριση.

Κοιτάμε με παράπονο ψηλά και λέμε. Γιατί;

Η μόνιμη απορία του ανθρώπου προς τον Θεό ,όταν δεν έρχονται τα πράγματα όπως θέλει. Γιατί;

Ας προσπαθήσουμε να δώσουμε απάντηση παιδιά μου μαζί, σε αυτό το ερώτημα.

Ο Θεός μας, έχει μόνιμα απλώσει την ευλογία του πάνω στην Γή. Παντού υπάρχει η παρουσία του, παντού βρίσκεται η Ουσία του θεού, παντού υπάρχει η ενέργεια του και παντού υπάρχει απλωμένο το θαύμα έτοιμο να εκδηλωθεί σε όποιον άνθρωπο το χρειάζεται. Τότε Γιατί; Γιατί δεν εκδηλώνεται το θαύμα σε κάθε Χριστιανό που το έχει ανάγκη και το ζητά;

Γιατί απλούστατα δεν ξέρει πώς να το ζητήσει.

Όπως είπα και πριν η ευλογία του Θεού είναι απλωμένη παντού στην Γή. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να εναρμονιστούμε με αυτήν την ενέργεια και να λάβουμε ότι με σύνεση ζητήσαμε.

Και πως άραγε θα εναρμονιστούμε με αυτήν την ενέργεια;

Ας προσπαθήσουμε πρώτα από όλα ,να δούμε από τι αποτελείται αυτή η ενέργεια.

Ένα από τα βασικά στοιχεία που την αποτελούν είναι η Αγάπη!!!!!!!!!!!! Γιατί ο Θεός είναι ΑΓΑΠΗ.

Τι άλλο είναι ο θεός ,που σαν στοιχείο θα μπορούσε να εμπεριέχεται σε αυτήν την ενέργεια; Ο θεός είναι ΑΓΑΘΟΣ

Ένα άλλο στοιχείο από τα βασικά στοιχεία του Θεού είναι η Αγνότητα. Ο θεός είναι ΑΓΝΟΣ.

Άρα και αυτό το στοιχείο θα πρέπει να είναι απαραίτητα μέσα στην ενέργεια της ευλογίας του.

Και άλλες ακόμα ιδιότητες του Θεού. Είναι ΦΙΛΕΥΣΠΛΑΧΝΟΣ ,Είναι ΔΙΚΑΙΟΣ, Είναι ΑΓΙΟΣ και Είναι ΠΙΣΤΟΣ και ΑΛΗΘΙΝΟΣ.

Θα αναφέρω αυτές μόνο τις ιδιότητες του Θεού, γιατί ενώ έχει και άπειρες άλλες, δεν αφορούν κατά την γνώμη μου την σύνθεση που αποτελεί την ευλογία του.

Ας προχωρήσουμε λοιπόν με αυτές. Και ας πούμε ότι όλες αυτές οι ιδιότητες που ανέφερα ,περιέχονται και αποτελούν την ενέργεια της ευλογίας του.

Και έρχεται το μεγάλο ερώτημα που θα έχουμε όλοι μας. Και τι σημαίνει αυτό;

Αυτό παιδιά μου σημαίνει ,ότι αφού για να δούμε το θαύμα στην ζωή μας ,πρέπει να είμαστε σε αρμονία με την ευλογία του Θεού ,θα πρέπει να προσπαθούμε να έχουμε ΑΓΑΠΗ, να είμαστε ΑΓΑΘΟΙ και ΑΓΝΟΙ {στην ψυχή , το σώμα και τις σκέψεις}. Να είμαστε ΦΙΛΕΥΣΠΛΑΧΝΟΙ με τους συνανθρώπους μας, Να είμαστε ΔΙΚΑΙΟΙ, Να είμαστε ΠΙΣΤΟΙ σε αυτά που λέμε και ΑΛΗΘΙΝΟΙ και φυσικά τελευταίο και δυσκολότερο να είμαστε ΑΓΙΟΙ.

Όχι με τον ίδιο χαρακτηρισμό που προσδίδουμε εμείς στους Αγίους της εκκλησίας μας, αλλά με τον συνήθη χαρακτηρισμό που ένας άνθρωπος, μας χαρακτηρίζει για την ζωή που κάνουμε. Πολλές φορές λέμε για έναν άνθρωπο. Αυτός είναι Άγιος άνθρωπος. Θέλοντας να χαρακτηρίσουμε με μια λέξη την συμπεριφορά του.

Πρέπει λοιπόν να έχουμε ανεπτυγμένα επάνω μας όλα αυτά τα στοιχεία που ανέφερα ,για να μπορούμε να έρθουμε σε αρμονία με την ευλογία του Θεού που βρίσκεται παντού και να ωφεληθούμε από αυτήν. Να βιώσουμε το θαύμα.!!!!!

Εδώ είναι το σημείο που εσείς θα πρέπει να πείτε, πάει ο Παπάς. Τρελάθηκε.!!!!!

Κανείς δεν έχει όλα αυτά τα στοιχεία επάνω του .Όλοι είμαστε λειψοί. Άρα κανείς ποτέ δεν θα δει το θαύμα. Αυτό μας λέει ο παπάς;

Όχι βέβαια. Ακόμα δεν τρελάθηκα. Για την ώρα ξέρω τι λέω παιδιά μου.

Υπάρχουν δισεκατομμύρια σελίδες στο ιντερνέτ με κάθε περιεχόμενο για όλα τα γούστα. Και όμως εσείς επιλέξατε να βρίσκεστε σε αυτήν την σελίδα που είστε τώρα και να διαβάζεται αυτά που διαβάζεται. Άρα;………

Άρα λίγο η πολύ όλοι ή τα έχετε αυτά τα στοιχεία σε κάποιον βαθμό ή αναζητάτε έναν δρόμο για να τα βρείτε.

Για αυτό είστε εδώ. Άρα όλοι σας έχετε την δυνατότητα να βιώσετε το θαύμα. Είτε αναπτύσσοντας αυτά που έχετε, είτε ανακαλύπτοντας τα και υιοθετώντας τα. Δεν έχει σημασία σε ποιον βαθμό τα έχετε αναπτύξει. Σημασία έχει να παλεύετε να τα αναπτύξετε. Να υπάρχουν μέσα σας.

Γιατί αν έχετε αντίθετα από αυτά στοιχεία ,δεν μπορείτε να εναρμονιστείτε με την ευλογία του Θεού.

Αν είστε κακοί ,θα πλησιάσετε την ευλογία του θεού και αυτή θα σας εξοστρακίσει. Δεν θα γίνεται ποτέ ένα με αυτήν σε οποιοδήποτε επίπεδο. Αν από όλα αυτά που ανέφερα σαν απαραίτητα έχετε κάτι το αντίθετο δεν θα λάβετε ποτέ την ευλογία του. Πάντα θα σας εξοστρακίζει μακριά της. Και πάντα θα απορούμε όταν αυτό μας συμβαίνει. Γιατί;

Δεν μας κάνει εντύπωση παιδιά μου που πάνε χιλιάδες άνθρωποι κάθε χρόνο στις εκκλησιές ζητώντας το θαύμα, αλλά σε ελάχιστους από αυτούς συμβαίνει; Είναι γιατί αυτοί κατάφεραν να γίνουν ένα με τη ευλογία του Θεού και ωφελήθηκαν από αυτήν.

Και βέβαια υπάρχει και ένας διακόπτης ο οποίος πρέπει να ανοίξει για να γίνει η ένωση αυτή.

Ο διακόπτης αυτός λέγεται προσευχή. Όχι όπως την κάνουμε οι περισσότεροι από εμάς. Όταν λέω προσευχή εννοώ προσευχή. Όχι να λέμε στα πεταχτά κάποια λόγια και να κάνουμε τον σταυρό μας σαν να παίζουμε μπουζούκι. Αυτό δεν είναι προσευχή. Ο Θεός δεν είναι η πιτσαρία της γειτονιάς μας για να πάρει στα γρήγορα την παραγγελία μας. Είναι το Α και το Ω. είναι το όλον. Αν μη τι άλλο πρέπει να απευθυνόμαστε σε αυτόν με σεβασμό και αγάπη.

Πρέπει να απομονωνόμαστε κάπου ήσυχα, να αδειάζουμε το μυαλό μας από όλα τα ανθρώπινα ερεθίσματα που θα εμποδίσουν την επικοινωνία με τον θεό και να του παραδώσουμε ελεύθερη την ψυχή μας στην προσευχή. Δεν έχει σημασία ποια προσευχή θα πούμε. Εκείνη την στιγμή ακόμα και ένα βογγητό πόνου από την ψυχή σας είναι προσευχή για τον Θεό.

Το κλάμα του αμαρτωλού που μετανιώνει για τις αμαρτίες του είναι προσευχή για τον θεό.!!!!!!!!!!

Δεν ξέρει εκείνος τι χρειαζόμαστε; Και βέβαια ξέρει. Την ψυχή μας θέλει να δει, πόσο αληθινή είναι. Αν έχει μέσα της τα στοιχεία που ανέφερα ποιο πάνω. Σε οποιονδήποτε βαθμό. Αρκεί να τα έχει η να προσπαθεί αληθινά να τα αποκτήσει.

Για να γυρίσει τον διακόπτη και να πάρουμε την ευλογία. Ας προσευχόμαστε παιδιά μου σωστά λοιπόν και ας προσπαθούμε να αναπτύξουμε επάνω μας, όσο ποιο πολύ μπορούμε τις ιδιότητες από τις οποίες αποτελείτε η ευλογία του θεού. Και το θαύμα θα έρθει στην ζωή μας. Και δεν θα χρειαστεί να ξανά ρωτήσουμε Γιατί σε κάθε αποτυχία μας.

Γιατί το θαύμα θα έρχεται κάθε φορά που θα το έχουμε ανάγκη και σωστά θα το ζητάμε.

Τουλάχιστον τώρα ξέρουμε την απάντηση στο Γιατί.!!!!!!!!!!!

Τελειώνοντας ,εύχομαι και ελπίζω κάποιες ψυχές να ωφεληθούν ,διαβάζοντας αυτό το κείμενο που η ταπεινότητα μου έθεσε στην προσοχή σας.

Να είστε ευλογημένοι.

Ευχαριστω τον 

Πατέρα Ιωάννη για το κείμενό του.